生田。生田です。

Als ik door Ikuta wandel zie ik bijna niemand, op de spreekwoordelijke kat en een enkeling na. In het centrum zijn een hoop winkels (vooral voeding), maar verder is het blokken en nog eens blokken met hier en daar enkele winkeltjes. Het is erg rustgevend, maar soms ook wat vreemd. Angstaanjagend, want ook ’s avonds blijft het stil en dat voor een plek waar zoveel volk bij elkaar woont. Hoe dichter je bij het station komt, hoe meer mensen, de enkelingen vormen een stroom die dan de trein induikt, op naar een meer levendige plek in Tokio.

Wat opvalt in het straatbeeld zijn de (electriciteits-)draden (zoals overal in Japan) en de was die buitenhangt. Het geeft een knus geheel, zoals een tijdelijk opgetrokken kamp, enkel ontbreekt het aan mensen.

Een set met meer foto’s kan je terugvinden op flickr.