Waw, eindelijk internet. Ik had ook naar internetcafés enzo kunnen gaan, maar mijn schedule zit hier zo vol dat ik de rest gewoon met slapen (moet) opvul(len). Het leven in Tokio is druk, maar de buurt waar ik woon is redelijk rustig, al verbaast het me steeds weer hoe druk het kleine stationnetje hier is. De buurt waar ik woon is een echte woonbuurt, blokken vol met appartementjes, maar het doet best gezellig aan, de blokken zijn niet zo groot (3-5 verdiepingen) en de heuvelachtige wegen met een ferme portie groen maken dat het hier aangenaam wonen is. Tevoet+trein is het een dikke 20 min tot aan de univ.

Meer over die drukte: volgen van lessen, regelmatig bezoek aan een izakaya, afspraakjes, tripjes en clubbezoek met daarbovenop het hitorigurashi leven (=kuisen, wassen, boodschappen doen) zijn hier verantwoordelijk voor. Tot nu toe valt dit (fysiek) te doen, lichtelijk tot mijn verbazing zelfs, en het is best fijn. Tijd geven aan dingen is er zo niet bij momenteel, maar dat komt wel.

Tokio begint heel vertrouwd aan te voelen, als ik ergens naartoe wil pak ik gewoon de trein/metro. Het metronet leek een kluwen in het begin, maar in praktisch gebruik is alles klaar en duidelijk. Enkel vermijd je best de ochtendspits en de ‘last train’, dat is de laatste trein ’s avonds laat, hierop wordt je letterlijk geperst en dat is niet zo’n prettige ervaring, zeker als je een glaasje (te veel) op hebt.

Qua beeld past wat ik in realiteit zie hier in Japan helemaal met het beeld dat ik de laatste jaren via films had opgebouwd. Enkel jezelf in dit beeld bewegen is toch wat anders. Om te beginnen moet ik steeds ‘links’ in mijn achterhoofd houden, dat is, als je iemand op straat passeert pak je best de linkerkant, anders loop je ertegen (ik wel). Daarnaast is er op een heleboel straatjes in woonbuurten en in het stad geen voetpad. Fietsen, auto’s, brommers en voetgangers allemaal over hetzelfde smalle straatje is chaotisch. Voeg daar kinderen en ouderen aan toe en je hebt een hindernissenparcours dat geen weerga kent. Maar geef mij maar zo’n hindernissenparcours, veel leuker en gezelliger dan een brede laan met breed voetpad.

Meer later.

(op de foto zie je Julien, een fransman die samen met me op dezelfde plek woont en studeert, tijdens een wandeling rond Ikuta. niets speciaals, maar blogger houdt niet zo van mijn breedbeeld foto's, deze kwam er ongeschonden door)